ستايش خدايى را كه مى خوانمش و او پاسخم دهد
. . . و اگرچه وقتى او مرا مى خواند، به كندى به درگاهش روم
ستايش خدايى را كه آنچه از او مى خواهم به من عطا مى كند
. . . و اگرچه در هنگامى كه او از من چيزى قرض خواهد من بخل كنم
ستايش خدايى را كه هرگاه براى حاجتى بخواهم او را ندا كنم
و هر زمان بخواهم براى راز و نياز بدون واسطه با او خلوت كنم و او حاجتم را برآورد
ستايش خدايى را كه جز او كسى را نخوانم
و اگر غير او ديگرى را مى خواندم دعايم را مستجاب نمى كرد
ستايش خدايى را كه بجز او اميد ندارم و اگر به غير او اميدى داشتم نااميدم مى كرد
ستايش خدايى را كه مرا به حضرت خود واگذار كرده
و از اين رو به من اكرام كرده و به مردم واگذارم نكرده كه مرا خواركنند
ستايش خدايى را كه با من دوستى كند در صورتى كه از من بى نياز است
ستايش خدايى را كه نسبت به من بردبارى كند تا به جايى كه گويا گناهى ندارم
پس پروردگار من ستوده ترين هاست نزد من
و به ستايش من سزاوارتر است
