شخصي خدمت حضرت امام صادق (ع) رسيد و عرض كرد: براي ماه رجب به من دعايي ياد بدهيد كه خداوند متعال مرا به آن نفع ببخشد. حضرت فرمودند: اين دعا را هر روز از ماه رجب بعد از نمازهاي يوميه بخوان:

اي كسي كه در هر امر خيري به تو اميد دارم

و در امان هستم از هر نوع شر و بدي ناشي از خشم و غضب تو

اي آن كه در مقابل اعمال اندك و ناچيز ما، پاداش بسيار عطا مي نمايي

اي كسي كه به هر نيازمند و حاجت مندي عطا مي كني

اي كه عطا مي كني به كسي كه تو را نمي خواند و از تو چيزي نمي خواهد و تو را نمي شناسد كه صاحب مهر و عطوفت و رحمت هستي

عطا كن به من در مقابل خواهش و خواسته ام همه خير دنيا و همه خير آخرت را

و دور كن از من بنا برخواسته و خواهشم جميع شر و بدي دنيا و شر و بدي آخرت را، زيرا هر چقدر تو عطا كني (از خزانه فضل و كرمت) كم نمي شود

و بيفزا براي من از فضل و بخشش

اي صاحب جاه و جلال و اكرام

اي صاحب نعمتها و جود و بخشش

اي كسي كه بر ما منت مي گذاري و (حاجات ما را برآورده مي سازي) و اي بلند مرتبه سخاوتمند، آتش جهنم را بر موي سفيد من حرام گردان

آمین یارب العالمین

خدايا!

 چگونه می توانم روی به سوی تو بياورم وزبان به حمدوثنايت بگشايم درحالی که خودازکرده خويش آگاهم .

چگونه می توانم دوستدار توباشم درحالی که برعهد وپيمانی که باتو بسته ام وفادارنبوده ام.

چگونه می توانم طلب عفو وبخشش کنم درحالی هنوزشعله های عصيان دردرونم فروزان است.

بارالها!

چگونه می توانم روی به توبه آورم درحالی که اسيرهواهای نفسانی خويشم.

پروردگارا!

توازعلاقه ی من نسبت به خودت آگاهی ومی دانی که چقدرمشتاق رسيدن به توام ولی هروقت که تصميم گرفتم که به سوی توبيايم گناه به سراغم آمدومرا ازتو دورساخت.

هميشه آرزويم اين بوده است که حتی برای يک روزکه شده آنچه باشم که تو می خواهی وآنچه کنم که تو می پسندی ولی افسوس اين نفس سرکش تا کنون مجال برآورده شدن این آرزورابه من نداده است.

بارالها!

 می ترسم، ازخويش وازاين سرنوشتی که درانتظارمن است می ترسم.

ازاين بيابان وشوره زاری که درپيش روی من است می ترسم.می ترسم که مرگ به سراغم بيايد و آرزوی رسيدن به تورا ، اين باراو از من بستاند.

پس ای پروردگاربی همتا  به لطف وکرم خويش مراازمرداب رهايی ده وتوانی ده خويشتن را از هرچه بدی است پاک کنم.

خدايا!

شرمنده ام اززيادی گناهاني که انجام داده ام ،شرمنده ام.

پروردگارا!

از قدر نشناسی خودم ، ازاين که هرروز باعث ناراحتی تو می شوم شرمسارم.

ای خدای بزرگ !

 چه بگويم ازکدامين گناهم نزد توطلب عفوکنم.

خدايا !

به کدامين گناه اشک شرم ازديده جاری سازم.

هروقت که خواستم زبان به حمد وثنايت بگشايم، اشک در ديدگانم جمع شد وبغض شرم وپشيمانی ازگناهان، ديگرمجال سخن گفتنم نداد.

بارالها !

مرا ازاين منجلابی که درآن گرفتارشده ام نجاتم ده.

به اين پرنده ي اسير، پروبالی ده تا خودش راازاين قفس رهايی بخشد وطعم آزادی ورهايی را تجربه کند .

خدايا!

 مرا فرصتی ده تاپاک بودن راتجربه کنم وبتوانم حتی برای يک لحظه آنچه باشم که تومی خواهي.

آمین

خدایا !

از تو میخواهم به حق رحمت وسیعت ، و به نیروی فراگیرت

که همه چیز در برابر آن خاضع است

و همه کس در برابرش کوچک است

به جبروتت که بر همه چیز چیره است

و به عزتت که هیچ کس را در برابرش یارای ایستادن نیست

به عظمت و بزرگیت که همه جارا پر کرده است

و به تسلط تو که بر همه کس برتری یافته

و به ذات پاکت که پس از نابودی عالم ، باقی خواهد ماند

و به علم و دانشت که بر همه چیز احاطه دارد

و به نور ذاتت که همه چیز در پرتو آن روشن شده  . . . نور حقیقی

ای منزه از هر عیب

ای تو ، موجود قبل از همه موجودات

ای پایان نیافتنی

بیامرز آن گناهانی را که موجب از بین رفتن نعمتها میشوند

گناهانی که گرفتاریها را باخود می آورند

گناهانی که مانع اجابت دعاهایم میشوند

گناهانی که موجب نزول بلا میشوند

بیامرز هر گناهی که کرده ام و ببخش هر خطایی که از من سرزده است.

آمین یارب العالمین

خدايا!
اي كه زبان صبح را به نطقي تابناك گشودي
و تكه هاي تاريكي شب را از هم پراكندي!
اي كه خورشيد را با پرتوهاي نوراني اش به درخشيدن واداشتي
و هستي را با نظمي مشخص آفريدي و استوار كردي!
اي كه به آنچه در دل ما مي گذرد نزديكي
و از پيچش چشم تن ما دوري گزيدي!
اي كه ما را در گهواره امنيت و آسايش خواباندي
و براي دريافت بخشش و احسان خود بيدارمان كردي!
به راهنماي خلق، فرستاده برگزيده ات، درود فرست ،

ما را ببخش و بیامرز

آمین یا رب العالمین

خداوندا ! دلم را که هواي مؤانست با تو دارد، دچار وادي وحشت مکن، اين سري که سوداي همدلي با تو دارد، بر بالين هراس مپسند.

خدايا! حساب مرا در کتاب آنان که به پرستش غير تو تن دادند، نياور، مردمي که فقط به زبان، ايمان آوردند تا جان خويش را برهانند و به آمال خويش دست يابند.

من نه فقط به زبان که هم با دل خويش به تو مومن شدم تا در آغوش عفو خودت پناهم دهي،

و دستم را به ميوه آرزوهایم برساني و اميد به خودت را در سينه ام تثبيت کني

و دلم را پس از هدايت از لغزش و کژي مصون بداري و از چشمه رحمت خودت سيرابمان کني که تو بخشنده اي ، بي نظيري!

یارب !

به عزتت سوگند که اگر مرا براني هم، از درگاهت نمي روم و از زمزمه الهامات قلبي ام در شناخت کرامتت دست نمي کشم و پا از وادي بي منتهاي رحمتت بيرون نمي گذارم.

ای بخشنده بزرگوار!

بنده به کجا مي تواند بگريزد جز دامان مولاي خود؟

مخلوق به کجا مي تواند پناه برد جز آغوش آفريننده خود؟

خدايا!

حتي اگر به بندم کشي و روي لطف از من بپوشي و درعيان کردن بدي هاي من در نظر خلايق بکوشي، حتي اگر مرا به آتش دراندازي و ميان من و خوبان درگاهت، فاصله اندازي، محال است که دست اميد از ضريح لطف تو بردارم و روي آرزو از آستان مهر تو بگردانم.

 . . . و محال است که محبتت را از دلم برانم و نعمتهايت را به بوته نسيان بسپارم و پرده پوشيت را در اين دنيا از ياد ببرم

خدايا!
اي كه زبان صبح را به نطقي تابناك گشودي
و تكه هاي تاريكي شب را از هم پراكندي!
اي كه خورشيد را با پرتوهاي نوراني اش به درخشيدن واداشتي
و هستي را با نظمي مشخص آفريدي و استوار كردي!
اي كه به آنچه در دل ما مي گذرد نزديكي
و از پيچش چشم تن ما دوري گزيدي!
اي كه ما را در گهواره امنيت و آسايش خواباندي
و براي دريافت بخشش و احسان خود بيدارمان كردي!
به راهنماي خلق، فرستاده برگزيده ات، درود فرست ،

ما را ببخش و بیامرز

آمین یا رب العالمین

خداي من!

تو مؤمن به خويش را، معتقد به خويش را، باورمند خويش را عذاب مي كني؟!

تو بر تشنه ي اميدوار به رحمتت، چشمه ي عفو خويش را تحريم مي كني؟!

تو پناهنده ي به قله ي عفوت را به زير مي افكني؟!

نه، نه، نه اين از حضور جاودان عفو تو دور است.

به يأس افكندن، محروم كردن، به خذلان كشيدن با كرم تو منافيست.

خدايا!

تو چهره اي را كه بر خاك عظمتت سائيده است سياه مي كني؟

زباني را كه به ثناء و مجد و جلال تو گويا شده است فرو مي بندي؟

دلي را كه با مهر تو عجين شده است مهر مي زني؟

خداي من!

تو دستهايي را كه با هزاران اميد به سويت برخاسته است به زنجير مي كشي؟!

تو بدنهايي را كه بر قله ي عبادت تو صعود كرده است عذاب مي كني؟

خدايا!

بر پرستندگانت درهاي رحمتت را مبند و حجاب رخسار زيبايت را بر مشتاقانت مپسند!

خدايا!

جاني كه به توحيد تو عزت يافته است چگونه خواريش را در هجرانت تحمل مي كني؟

دلي را كه در آتش عشقت سوخته است چگونه در آتش عذابت مي سوزاني؟

خداي من!

تو پناهم ده! تو دريابم! تو در كنارم گير!

اي از خطايا در گذرنده! اي قهار مهر آكنده! ملجأ هر پناهنده!

مأمن هر گريزنده! مشتاق هر شتابنده!

اي  گناهان را بخشنده و عيوب را پوشنده !

خدايا به خاطر اين كه هرگز تنهايم نمي گذاري از تو سپاسگزارم .

به خاطر اين كه هر گاه در جاده زندگي قدم هايم اندكي از راه راست سست مي شود تو با تلنگري به راهم مي آوري از تو سپاسگزارم

خدايا! به خاطر اينکه كه هر زمان كه تو را از ياد برده و حضورت را در كنارم فراموش كرده ام با نازل كردن بلايي كوچك مرا متوجه خود ساخته اي تا به ياد آورم كه در برابر اراده بي انتهايت هيچ چيز تاب ايستادگي ندارد ، ممنونم.

خدايا! از اين كه مي بينم بزرگي چون تو، همواره مرا زير نظر دارد و هرگز فراموشم نمي كند سخت به خود مي بالم .

خدايا! با اين كه گناه كرده ام، ناسپاسي نموده ام، حتي گاهي از رحمت بي كرانت نااميد شده ام و بنده خوبي برايت نبوده ام اما تو اي مهربان هر زمان كه درمانده از همه چيز و همه كس شده ام باز هم با آغوش باز پذيرايم بوده اي و در نهايت بزرگواري  حمايتم كرده اي.

به راستي اي پروردگار زيبا و مهربان در برابر اين همه لطف و بخشندگي تو  چه مي توانم بگويم؟

اين همه سخاوت و كرم را چگونه پاسخ گو باشم؟

خدايا! تعداد دفعاتي كه در نهايت ناباوري و بهت همگان از راه هاي عجيب و خارق العاده ات در سخت ترين و غيرممكن ترين شرايط ياورم بوده اي از حساب بيرون است .

تو خود نيك مي داني كه بنده ات جز چيزهايي كه تو به او بخشيده اي در  چنته چيزي ندارد،

پس تمنا دارم در يافتن راه درست زندگي و به دست آوردن شادماني عشق، آرامش و سعادت حقيقي ياريم كني  چرا كه بدون تو هيچ ندارم و با تو از همگان بي نيازم .

خداي من ! مي دانم كه با اين همه تو باز هم مرا دوست داري و هميشه و در هر لحظه مواظبم هستي زيرا اين حديث قدسي ات همواره در ذهنم طنين مي افكند:

" اگر آنان كه از من روي برتافتند؛ مي دانستند كه چقدر مشتاق ديدارشان هستم، هر آيينه از شوق جان مي سپردند."

خدايا!

شرمنده ام اززيادی گناهاني که انجام داده ام ،شرمنده ام.

پروردگارا!

از قدر نشناسی خودم ، ازاين که هرروز باعث ناراحتی تو می شوم شرمسارم.

ای خدای بزرگ !

 چه بگويم ازکدامين گناهم نزد توطلب عفوکنم.

خدايا !

به کدامين گناه اشک شرم ازديده جاری سازم.

هروقت که خواستم زبان به حمد وثنايت بگشايم، اشک در ديدگانم جمع شد وبغض شرم وپشيمانی ازگناهان، ديگرمجال سخن گفتنم نداد.

بارالها !

مرا ازاين منجلابی که درآن گرفتارشده ام نجاتم ده.

به اين پرنده ي اسير، پروبالی ده تا خودش راازاين قفس رهايی بخشد وطعم آزادی ورهايی را تجربه کند .

خدايا!

 مرا فرصتی ده تاپاک بودن راتجربه کنم وبتوانم حتی برای يک لحظه آنچه باشم که تومی خواهي.

آمین

خدايا!

 چگونه می توانم روی به سوی تو بياورم وزبان به حمدوثنايت بگشايم درحالی که خودازکرده خويش آگاهم .

چگونه می توانم دوستدار توباشم درحالی که برعهد وپيمانی که باتو بسته ام وفادارنبوده ام.

چگونه می توانم طلب عفو وبخشش کنم درحالی هنوزشعله های عصيان دردرونم فروزان است.

بارالها!

چگونه می توانم روی به توبه آورم درحالی که اسيرهواهای نفسانی خويشم.

پروردگارا!

توازعلاقه ی من نسبت به خودت آگاهی ومی دانی که چقدرمشتاق رسيدن به توام ولی هروقت که تصميم گرفتم که به سوی توبيايم گناه به سراغم آمدومرا ازتو دورساخت.

هميشه آرزويم اين بوده است که حتی برای يک روزکه شده آنچه باشم که تو می خواهی وآنچه کنم که تو می پسندی ولی افسوس اين نفس سرکش تا کنون مجال برآورده شدن این آرزورابه من نداده است.

بارالها!

 می ترسم، ازخويش وازاين سرنوشتی که درانتظارمن است می ترسم.

ازاين بيابان وشوره زاری که درپيش روی من است می ترسم.می ترسم که مرگ به سراغم بيايد و آرزوی رسيدن به تورا ، اين باراو از من بستاند.

پس ای پروردگاربی همتا  به لطف وکرم خويش مراازمرداب رهايی ده وتوانی ده خويشتن را از هرچه بدی است پاک کنم.

خدایا !

از تو میخواهم به حق رحمت وسیعت ، و به نیروی فراگیرت

که همه چیز در برابر آن خاضع است

و همه کس در برابرش کوچک است

به جبروتت که بر همه چیز چیره است

و به عزتت که هیچ کس را در برابرش یارای ایستادن نیست

به عظمت و بزرگیت که همه جارا پر کرده است

و به تسلط تو که بر همه کس برتری یافته

و به ذات پاکت که پس از نابودی عالم ، باقی خواهد ماند

و به علم و دانشت که بر همه چیز احاطه دارد

و به نور ذاتت که همه چیز در پرتو آن روشن شده  . . . نور حقیقی

ای منزه از هر عیب

ای تو ، موجود قبل از همه موجودات

ای پایان نیافتنی

بیامرز آن گناهانی را که موجب از بین رفتن نعمتها میشوند

گناهانی که گرفتاریها را باخود می آورند

گناهانی که مانع اجابت دعاهایم میشوند

گناهانی که موجب نزول بلا میشوند

بیامرز هر گناهی که کرده ام و ببخش هر خطایی که از من سرزده است.

آمین یارب العالمین

ای خدای بزرگ!

 آن قدر به ما تقوا و عظمت روح عطا کن که همه ی وجود خود را با عشق و رغبت قربانی حق کنيم .

پروردگارا !

 آن چنان تار و پود وجود ما را به عشق خود عجين کن که در وجودت محو شويم.

بارالها !

 ما را از گرداب خودخواهی و از گردباد هوا و هوس نجات ده و به ما قدرت ايثار عطا کن .

ای بخشنده مهربان !

در اين لحظات سخت امتحان، نور ايمان را بر قلب ما بتابان و ما را از لغزش نگاه دار.

خداوندا !

ما را قدرت ده که طاغوت خود پرستی را به زير پا افکنيم و حق و حقيقت را فدای منافع خود نکنيم

خداوندا!
حتي اگر هزار سال عذابم كني،
اميدم را به تو از دست نخواهم داد.
خدايا!
هنگام نياز، وقتي كه هيچ كس نمي تواند كمكم كند،
طعم عفو و بخشش خود را به من بچشان.
خدايا!
اگر تو نيكوكاران را ببخشي،
چه كسي گناهكاران را خواهد بخشيد؟
خدايا!
مردم، چه آنها كه عاشقانه بيدارند و با تو راز و نياز مي كنند
و چه آنها كه به خواب رفته اند،
همه به بخشش و مهرباني هاي تو دل بسته اند.
خدايا!
تو از حال و روزم خبر داري
و راز و نيازهاي پنهاني ام را مي شنوي
خدايا!
اميدم را قطع
و دلم را تاريك نكن
كه به بخشش تو دل بسته ام.
خدايا!
بر محمد و خاندانش درود فرست
و بخشش و مهرباني ات را بر تمام زندگي مان بگستران.

خدايا!
دروازه هاي صبح را
با كليد مهرباني خود
به رويمان باز كن.
هر چه هست ، همه تويي!
خداوندا!
مهرباني ات همه چيز را فرا گرفته
و قدرتت بر همه چيز چيره شده است.
خدايا!
نام هايت در وجود همه موجودات ريشه دوانده
و علمت همه چيز را در بر گرفته است.
خدايا!
من با ياد تو، به تو نزديك مي شوم
و خودت را پيش تو، واسطه مي كنم
و به بخششت از تو مي خواهم
كه مرا به خود نزديك كني
و توان سپاسگزاري از خودت را به من بدهي
و ذكر خود را به من الهام كني.
ای بخشنده ترین بخشندگان

به امید عفو و مهربانی تو آمده ام ،

این دستان تهی را ، پس نزن

 آمین یا رب العالمین

خدايا!
اي كه زبان صبح را به نطقي تابناك گشودي
و تكه هاي تاريكي شب را از هم پراكندي!
اي كه خورشيد را با پرتوهاي نوراني اش به درخشيدن واداشتي
و هستي را با نظمي مشخص آفريدي و استوار كردي!
اي كه به آنچه در دل ما مي گذرد نزديكي
و از پيچش چشم تن ما دوري گزيدي!
اي كه ما را در گهواره امنيت و آسايش خواباندي
و براي دريافت بخشش و احسان خود بيدارمان كردي!
به راهنماي خلق، فرستاده برگزيده ات، درود فرست ،

ما را ببخش و بیامرز

آمین یا رب العالمین

خداي من!

تو مؤمن به خويش را، معتقد به خويش را، باورمند خويش را عذاب مي كني؟!

تو بر تشنه ي اميدوار به رحمتت، چشمه ي عفو خويش را تحريم مي كني؟!

تو پناهنده ي به قله ي عفوت را به زير مي افكني؟!

نه، نه، نه اين از حضور جاودان عفو تو دور است.

به يأس افكندن، محروم كردن، به خذلان كشيدن با كرم تو منافيست.

خدايا!

تو چهره اي را كه بر خاك عظمتت سائيده است سياه مي كني؟

زباني را كه به ثناء و مجد و جلال تو گويا شده است فرو مي بندي؟

دلي را كه با مهر تو عجين شده است مهر مي زني؟

خداي من!

تو دستهايي را كه با هزاران اميد به سويت برخاسته است به زنجير مي كشي؟!

تو بدنهايي را كه بر قله ي عبادت تو صعود كرده است عذاب مي كني؟

خدايا!

بر پرستندگانت درهاي رحمتت را مبند و حجاب رخسار زيبايت را بر مشتاقانت مپسند!

خدايا!

جاني كه به توحيد تو عزت يافته است چگونه خواريش را در هجرانت تحمل مي كني؟

دلي را كه در آتش عشقت سوخته است چگونه در آتش عذابت مي سوزاني؟

خداي من!

تو پناهم ده! تو دريابم! تو در كنارم گير!

اي از خطايا در گذرنده! اي قهار مهر آكنده! ملجأ هر پناهنده!

مأمن هر گريزنده! مشتاق هر شتابنده!

اي  گناهان را بخشنده و عيوب را پوشنده !

خداوندا !

من همان بنده خردسالى هستم كه پروريدى

و همان نادانى هستم كه دانايش كردى

و همان گمراهى هستم كه راهنماييش كردى

و همان پستى هستم كه بلندش كردى

و همان ترسانى هستم كه امانش دادى

 گرسنه اى كه سيرش كردى و تشنه اى كه سيرابش كردى

و ندارى هستم كه دارايش كردى و ناتوانى هستم كه نيرومندش كردى

و خوارى هستم كه عزيزش كردى

و دردمندى هستم كه درمانش كردى و گدايي هستم كه عطايش كردى

و گنهكارى هستم كه گناهانش را پوشاندى و خطاكارى هستم كه از او گذشتى

و اندكى هستم كه بسيارش كردى و بي کسي هستم كه ياريش كردى

و آواره اى هستم كه جا و مأوايش دادى

منم پروردگارا،  آن كسى كه در خلوت از تو شرم نكردم و در آشكارا هم رعايت تو را نكردم

منم صاحب مصيبتها و ماجراهاى بزرگ ، منم كسى كه بر سرور خود جسارت كرده

منم كسى كه نافرمانى خالق کهکشانها را كرده

منم كسى كه براى نافرمانيهاى بزرگى كه كرده ام رشوه داده ام

منم آن كسى كه هرگاه نويد گناهى رابه من مى دادند بسويش شتابان مى رفتم

منم كه مهلتم دادى ولى من به خود نيامدم و بر من پوشاندى ولى شرم نكردم

و نافرمانيها كردم و از حدّ گذراندم

و از چشم خود مرا انداختى و من اعتنا نكردم

پس باز هم به بردباريت مهلتم دادى و به پرده پوشيت مرا پوشاندى

خدايا !

پس به ريسمان چه كسى چنگ زنم اگر تو رشته ياري خود را از من قطع كنى ؟

خداوندا ! دلم را که هواي مؤانست با تو دارد، دچار وادي وحشت مکن، اين سري که سوداي همدلي با تو دارد، بر بالين هراس مپسند.

خدايا! حساب مرا در کتاب آنان که به پرستش غير تو تن دادند، نياور، مردمي که فقط به زبان، ايمان آوردند تا جان خويش را برهانند و به آمال خويش دست يابند.

من نه فقط به زبان که هم با دل خويش به تو مومن شدم تا در آغوش عفو خودت پناهم دهي،

و دستم را به ميوه آرزوهایم برساني و اميد به خودت را در سينه ام تثبيت کني

و دلم را پس از هدايت از لغزش و کژي مصون بداري و از چشمه رحمت خودت سيرابمان کني که تو بخشنده اي ، بي نظيري!

یارب !

به عزتت سوگند که اگر مرا براني هم، از درگاهت نمي روم و از زمزمه الهامات قلبي ام در شناخت کرامتت دست نمي کشم و پا از وادي بي منتهاي رحمتت بيرون نمي گذارم.

ای بخشنده بزرگوار!

بنده به کجا مي تواند بگريزد جز دامان مولاي خود؟

مخلوق به کجا مي تواند پناه برد جز آغوش آفريننده خود؟

خدايا!

حتي اگر به بندم کشي و روي لطف از من بپوشي و درعيان کردن بدي هاي من در نظر خلايق بکوشي، حتي اگر مرا به آتش دراندازي و ميان من و خوبان درگاهت، فاصله اندازي، محال است که دست اميد از ضريح لطف تو بردارم و روي آرزو از آستان مهر تو بگردانم.

 . . . و محال است که محبتت را از دلم برانم و نعمتهايت را به بوته نسيان بسپارم و پرده پوشيت را در اين دنيا از ياد ببرم

 سيد مهدي شجاعي

خدايا!

من در مقام كسي ايستاده ام كه همه نعمتهاي تو را لمس كرده و معترف به درگاهت آمده

پروردگارا!

من به تمام بخششهاي وسيع تو آگاهم

يا رب!

رشد گياه من اعتراف به وجود خورشيد توست.

اما خرديم، گواه اهمال و ناشايستگي من.

خدايا!

تويي آن بخشنده مهربان و تويي كه بال فضل بر كائنات گشوده اي

و سايه لطف بر بندگان گسترده اي.

تويي كه خستگي را بر تن دوندگان به سوي خويش نمي گذاري

و مأيوس و خسته بازشان نمي گرداني

از قله آرزويت به زيرشان نمي افكني

شكوفه اميد به خود را با رگبار بي مهري ناكام نمي كني.

خدايا!

آنچنان آلاء و نعمتهاي تو در اطرافم انباشته است كه مرا مجال نه تشكر، كه شمارش نيست

و ابداً اندازه فهم من به درك اين همه نمي رسد و ظاهر آن را در نمي يابد چه رسد كه به عمق آن دست يابد

خدايا!

كاروانهاي اميد در كنار بارگاه تو فرود آمده اند

و پرندگان آرزو بر گرد بام تو پرواز مي كنند.

خداي من!

بال پرنده اميد را با تير يأس مشكن و در كوچه اشتياق، مرا به بن بست نوميدي مكشان.

آمين يارب العالمين

خدایا !

از تو میخواهم به حق رحمت وسیعت ، و به نیروی فراگیرت

که همه چیز در برابر آن خاضع است

و همه کس در برابرش کوچک است

به جبروتت که بر همه چیز چیره است

و به عزتت که هیچ کس را در برابرش یارای ایستادن نیست

به عظمت و بزرگیت که همه جارا پر کرده است

و به تسلط تو که بر همه کس برتری یافته

و به ذات پاکت که پس از نابودی عالم ، باقی خواهد ماند

و به علم و دانشت که بر همه چیز احاطه دارد

و به نور ذاتت که همه چیز در پرتو آن روشن شده  . . . نور حقیقی

ای منزه از هر عیب

ای تو ، موجود قبل از همه موجودات

ای پایان نیافتنی

بیامرز آن گناهانی را که موجب از بین رفتن نعمتها میشوند

گناهانی که گرفتاریها را باخود می آورند

گناهانی که مانع اجابت دعاهایم میشوند

گناهانی که موجب نزول بلا میشوند

بیامرز هر گناهی که کرده ام و ببخش هر خطایی که از من سرزده است.

آمین یارب العالمین

منزه است آنکه نشانه هایش نابود نمیشوند

آن کس که گنجهایش کم نمیشوند و مفاخرش زوال ندارند

و آنچه نزد اوست زلال و پاک است

منزه است کسی که هرچه دارد ، بی انتهاست

آنکه دورانش پایان ندارد و کسی را شریک خود قرار نمیدهد

خدائی که هیچ معبودی جز او وجود ندارد

ای کسی که گناهان را میبخشی و مجازات نمی کنی

به من ، بنده ات ، ترحم فرما

من بنده تو ام ، خدایا!

ای مهربان و ای فریاد رس ، ای دادرس

بنده تو ، بنده ای که هیچ چاره ای جز تو ندارد

ای همه آرزوی من ، ای جاری کننده خون در رگهای من

به فریادم برس ، هیچ چاره ای برای من نمانده

حتی توان نگهداری خود را هم ندارم ، و از خیر و شر خود بی اطلاعم

و هیچ کسی را نمی یابم که بتواند به من کمکی کند

به هر کس که گمان نیکی میبردم ، مراجعه کرده ام، ولی نتیجه ای نگرفته ام

و اکنون دست روزگار مرا تنها و بی کس در برابر تو قرار داده

تو ، ای پروردگار بزرگ ، اکنون در برابر تو ایستاده ام

حال تو چگونه با من رفتار میکنی ؟

ای کاش میدانستم که در پاسخ این دعای من چه میفرمائی ؟

آیا جواب مثبت میدهی یا نه ؟

و اگر مرا از درگاهت برانی . . . وای بر من

وای بر بیچارگی و فقر و بی نوائی من

وای بر ذلت وخواری من

دیگر من بسوی چه کسی دست دراز کنم ؟

و بر چه کسی تکیه کنم ؟ به چه کسی امیدوار باشم؟

اگر تو مرا جواب کنی ، دیگر چه کسی به داد من خواهد رسید؟

اما اگر مرا بپذیری ، خوشا بحال من

منی که لایق ترحم و رافت تو هستم

ای مهربان ، ای رئوف

ای جبار، ای بخشنده و ای عادل

من ، عملی که نزد تو به آن عمل افتخار کنم ندرام

و کاری نکرده ام که بتوانم به واسطه آن از تو حاجتی بخواهم

اما از تو میخواهم که مرا از خود نرانی ، چون من کس یجز تو ندارم

جز تو هیچکس برایم نمانده که به او پناه برم

تو خود را با بزرگی هایت بمن شناساندی ، و مرا از گناه نهی کردی

اما من سفارش تورا اجرا نکردم

ولی اکنون ای پروردگار بزرگ!

با تمام این اوصاف ، با تمام این نافرمانی ها

بازهم فقط به تو امیدوارم ، به رحم و شفقت تو

و به بزرگی و بخشندگی تو . . .

مرا ببخش و بیامرز

و حاجتم را روا دار.

آمین یا رب العالمین

الهى و ربى!

اى آرمان و اى مقصود من، اى همه خواسته و اى آرزوى من.

سوگند به تو كه جز تو نه آمرزنده‏اى براى لغزش هايم مى‏يابم و نه  مرهمى براى دردهايم.

مولايم!

اى پاسخگوى درماندگان! اى برطرف‏ كننده پريشانى ! اى پرده ‏پوش هر ناروا!

به تو روى آورده‏ام تنها به تو، شايد كه تو مرا بخواني.

اى آن كه خواسه اش مردود نمى‏شود!

آرزومندش نااميد نمى‏شود، و درگاهش بر خوانندگان باز است و پرده‏اش بر اميدواران برداشته.

الهى!

جانى را كه به توحيدت عزيز داشتى چگونه برخوارى هجران ذليل مى‏گردانى!؟

دلى را كه در كمند عشق خود گرفتار آوردى چگونه به آتش دوزخ مى‏سوزانى!؟

اگر توشه‏ام در سير به سوى تو اندك است، گمانم بر توكلى كه بر تو كرده‏ام نيكوست.

اينك منم، آن كه رو به روى نسيم هاى رحمت و مهربانيت ايستاده!

آن كه به بخشش هايت اعتماد كرده، آن كه به سرپرستى تو نيازمند است، آن كه باران جود و لطف تو را سراغ مى‏گيرد.

اي مهربان ،

 آنچه از فضلت آغاز كرده‏اى به انجام رسان. آنچه با حِلمت ‏بر من پوشانيدى، عيان مكن .

آنچه از كرمت‏ بخشيدى، سلب مفرما.آنچه از زشتى انجام داده ام، بيامرز.

الهى و ربى!

تو را پيش خودت شفيع آورده‏ام. از تو به خودت پناهنده‏ام .

به درگاهت آمده‏ام در حالى كه، احسانت را چشم دارم.

و از ابر فضيلتت ‏خواستار بارانم. و به اميد جويبار عطاى توام.

و تنها در خانه تو را مى‏كوبم.

پس آن گونه كه سزاوار توست از آمرزش، با من كن نه آنچنان كه من شايسته‏ام.

الهى!

بخشش هاى پى ‏در پى‏ات مرا از سپاس تو غافل ساخته، ريزش فضل تو، مرا از برشمردن ثناى تو عاجز كرده، لطف سرشارت مرا از ستودنت ‏بازداشته، نعمت ‏بى ‏شمارت مرا از نشر نيكى‏هايت ناتوان ساخته؛

پس تو خود طاقتت را به ما الهام كن! تو خود، ما را از معصيت ‏بركنار دار!

 پرده‏هاى شك را از ديدگانمان بردار! حق را در نهادمان ثابت‏ دار!

از لذت مناجاتت‏ بهره‏ مندمان ساز! در حوضچه‏هاى محبتت واردمان كن!

و شيرينى دوستي ات را به ما بچشان!

كيست آن كه شيرينى محبت تو را چشيد و غير تو را خواست!؟

كيست آن كه با تو مانوس شد و از تو روى برگرداند!؟

الهى !

ما را آن ده كه ما را آن به . آمين، يا رب العالمين

خدايا به خاطر اين كه هرگز تنهايم نمي گذاري از تو سپاسگزارم .

به خاطر اين كه هر گاه در جاده زندگي قدم هايم اندكي از راه راست سست مي شود تو با تلنگري به راهم مي آوري از تو سپاسگزارم

خدايا! به خاطر اينکه كه هر زمان كه تو را از ياد برده و حضورت را در كنارم فراموش كرده ام با نازل كردن بلايي كوچك مرا متوجه خود ساخته اي تا به ياد آورم كه در برابر اراده بي انتهايت هيچ چيز تاب ايستادگي ندارد ، ممنونم.

خدايا! از اين كه مي بينم بزرگي چون تو، همواره مرا زير نظر دارد و هرگز فراموشم نمي كند سخت به خود مي بالم .

خدايا! با اين كه گناه كرده ام، ناسپاسي نموده ام، حتي گاهي از رحمت بي كرانت نااميد شده ام و بنده خوبي برايت نبوده ام اما تو اي مهربان هر زمان كه درمانده از همه چيز و همه كس شده ام باز هم با آغوش باز پذيرايم بوده اي و در نهايت بزرگواري  حمايتم كرده اي.

به راستي اي پروردگار زيبا و مهربان در برابر اين همه لطف و بخشندگي تو  چه مي توانم بگويم؟

اين همه سخاوت و كرم را چگونه پاسخ گو باشم؟

خدايا! تعداد دفعاتي كه در نهايت ناباوري و بهت همگان از راه هاي عجيب و خارق العاده ات در سخت ترين و غيرممكن ترين شرايط ياورم بوده اي از حساب بيرون است .

تو خود نيك مي داني كه بنده ات جز چيزهايي كه تو به او بخشيده اي در  چنته چيزي ندارد،

پس تمنا دارم در يافتن راه درست زندگي و به دست آوردن شادماني عشق، آرامش و سعادت حقيقي ياريم كني  چرا كه بدون تو هيچ ندارم و با تو از همگان بي نيازم .

خداي من ! مي دانم كه با اين همه تو باز هم مرا دوست داري و هميشه و در هر لحظه مواظبم هستي زيرا اين حديث قدسي ات همواره در ذهنم طنين مي افكند:

" اگر آنان كه از من روي برتافتند؛ مي دانستند كه چقدر مشتاق ديدارشان هستم، هر آيينه از شوق جان مي سپردند."

خدايا، بر محمد و آلش رحمت فرست، و بسترهاى اعزاز خود را برايم بگستران،

و مرا به شريعه‏هاى رحمتت در آور، و به آغوش بهشت خود وارد ساز،

و به راندن از خويش مرنجان، و به نااميدى از خود محروم مكن،

و در گرو اعمالم مكش، و بر رفتارم خرده مگير،

و رازم را آشكار مكن، و سرم را فاش مساز. و عملم را به ميزان عدالت مسنج

و باطنم را پيش برگزيدگان خلق آشكار مدار،

آنچه را كه انتشارش بر من ننگ است از ايشان بپوشان

و آنچه را كه مرا پيش تو رسوا كند، از نظر ايشان در هم نورد.

به رضاى خود درجه‏ام را بلند كن، و به آمرزش خود عزتم را كامل ساز،

 و مرا در زمره اصحاب يمين در آور، و در راههاى ايمنان ببر،

و در گروه رستگاران قرار ده، و مجالس صالحين را بوسيله من آباد ساز

خدايم !

من کودکي بيش نبودم ، تو مرا پروراندي

من را تو سربلند کردي

در ترس ها و دلهره هايم ، تو به من امنيت بخشيدي

گناهانم را تو پوشاندي و نگذاشتي که ديگران از آن باخبر شوند

در موقع آوارگي و غصه ، تو پناهم دادي

خدايا !

من همانم که در خلوت از تو حيات نکردم و در آشکار نيز مراقب فرمانت نبودم

من آنم که وقتي مژده گناهي را شنيدم ، شتابان به سوي آن رفتم

تو مهلتم دادي ، توجه نکردم

تو پرده پوشي کردي ، حيا نکردم ، با آنکه ميدانستم از همه چيزم خبر داري

احساس کردم از چشم تو افتاده ام ، بازهم پروا نکردم

ولي با تمام اين حرفها ، خدايا !

با بردباريت مهلتم دادي و گناهانم را پوشاندي و مرا عقوبت نکردي

. . . گويي که گناهانم را از ياد برده اي و از کيفرم در گذشته اي

از اين بالاتر ، گويا تو از من شرم داري

ولي خدايا !

اين را هم خودت ميداني که وقتي گناه ميکردم ، اعتقاد نداشتم که تو خداي من نيستي

و ميدانستي که قصد لجبازي با تو ندارم

. . . گناه  من ، ناشي از غلبه هواي نفسم بود

پس خدايا !

مرا به حال خودم رها نکن

چون با وجود تمام اين گناهان ، خودت ميداني که دوستت دارم.

خدايا ! اكنون كيست كه فرداي قيامت  از دست دشمنان خلاصم كند

و به ريسمان چه كسى چنگ زنم اگر تو رشته خود را از من قطع كنى ؟

پس چه رسوايى بزرگي است براى من آنچه در نامه اعمالم ، فرستاده ام

اى بهترين كسى كه ندايش کنند و برترين كسى كه اميدش دارند

 خدايا !

من به درگاهت توسل جويم

پس تو انس ايمانى مرا مبدّل به وحشت مكن و اميدت را در دلهاى ما ثابت و محكم فرما

 و دلهاي ما را منحرف مساز و بر ما ببخش از رحمت خود كه براستى تويى بسيار بخشنده

به عزتت سوگند اگر مرا براني،  هرگز از در خانه ات برنخيزم

و دست از تملق و چاپلوسيت برندارم چون كرم و رحمت وسيعت به دلم الهام شده،

خداوندا !

بنده به نزد چه كسى رود جز به درگاه مولايش

و مخلوِق به كه پناهنده شود جز به خالقش

خدايا!  اگر مرا به زنجير و بند گرفتارم كنى و مرا از عطايت بازدارى

و در ميان انظار مردم ، رسواييهايم را به چشم بندگانت آرى

و دستور بردنم را بسوى دوزخ صادر كنى و ميان من و نيكان حائل گردى

من هرگز اميدم را از تو قطع نخواهم كرد و آرزومنديم را از عفو تو بازنگردانم

و محبتت از دلم بيرون نرود و  نعمتهايى كه در دنيا به من دادى و پرده پوشيهايت را فراموش نمى كنم

 اى آقاى من ! محبت دنيا را از دلم بيرون كن ، مرا ببخش و بيامرز

آمين يارب العالمين

 پروردگارا ، مرا به فضل خويش ببخش و بر من با عفو خود نيكى كن و با پرده پوشيت مرا بپوشان

خداوندا !

من همان بنده خردسالى هستم كه پروريدى

و همان نادانى هستم كه دانايش كردى

و همان گمراهى هستم كه راهنماييش كردى

و همان پستى هستم كه بلندش كردى

و همان ترسانى هستم كه امانش دادى

 گرسنه اى كه سيرش كردى و تشنه اى كه سيرابش كردى

و ندارى هستم كه دارايش كردى و ناتوانى هستم كه نيرومندش كردى

و خوارى هستم كه عزيزش كردى

و دردمندى هستم كه درمانش كردى و گدايي هستم كه عطايش كردى

و گنهكارى هستم كه گناهانش را پوشاندى و خطاكارى هستم كه از او گذشتى

و اندكى هستم كه بسيارش كردى و بي کسي هستم كه ياريش كردى

و آواره اى هستم كه جا و مأوايش دادى

منم پروردگارا،  آن كسى كه در خلوت از تو شرم نكردم و در آشكارا هم رعايت تو را نكردم

منم صاحب مصيبتها و ماجراهاى بزرگ ، منم كسى كه بر سرور خود جسارت كرده

منم كسى كه نافرمانى خالق کهکشانها را كرده

منم كسى كه براى نافرمانيهاى بزرگى كه كرده ام رشوه داده ام

منم آن كسى كه هرگاه نويد گناهى رابه من مى دادند بسويش شتابان مى رفتم

منم كه مهلتم دادى ولى من به خود نيامدم و بر من پوشاندى ولى شرم نكردم

و نافرمانيها كردم و از حدّ گذراندم

و از چشم خود مرا انداختى و من اعتنا نكردم

پس باز هم به بردباريت مهلتم دادى و به پرده پوشيت مرا پوشاندى

خدايا !

پس به ريسمان چه كسى چنگ زنم اگر تو رشته ياري خود را از من قطع كنى ؟

خدايا !

مرا از فضل وسيع خود روزي ده

 روزى حلال پاكيزه اى كه مرا جز بدرگاه خودت فقير و نيازمند درگاه ديگرى نكنى

و سپاسگزارى مرا در برابرش افزون نما

و نياز و احتياجم را به درگاه خود زياد گردان

خدايا !

بوسيله خود مرا از ديگران بى نياز و خويشتن دار گردان

 اى نيكوكار و اى زيباكردار،  اى نعمت بخش و اى زياده بخش اى پادشاه ، اى نيرومند

مهمات كارم را كفايت فرما و بخوبى حاجتم روا كن

و در تمام كارهايم بركت ده و همه حاجاتم را برآور

خدايا !

آنچه را از دشواريش مى ترسم ، برايم آسان گردان زيرا آسان كردن آنچه من از دشواريش مى ترسم

بر تو آسان و كوچك است

و آنچه را از ناهمواريش مى ترسم برايم هموار نما ، و آنچه را از فشار و تنگيش ترسم برطرف کن

و آنچه را از اندوهش ترسم از من بازدار

و دور ساز از من آنچه را ترس گرفتاريش را دارم اى مهربانترين مهربانان

خدايا دلم را پركن از دوستى و ترس خود و  ايمان به تو